- Dzień dobry. - Inspektor Feracci z 36.
Norbert. To ja dzwoniłem.
Ciało jest w środku. Nic nie ruszaliśmy.
Przejmujemy sprawę.
Gallieni, zabezpiecz teren.
Szofia, Bertrand, ze mną.
Zamykamy tartak.
Ofiara to mężczyzna rasy białej. Leży na plecach.
Ręce i nogi ma związane drutem.
Został wykastrowany.
Głowę ścięto piłą tarczową...
i ułożono po prawej stronie ciała.
Na szyi ślad po igle.
Tak jak u dwóch poprzednich ofiar.
Nasze obawy się potwierdziły.
To styl Modliszki.
Siedzi w więzieniu,
więc podejrzewam naśladowcę.
Kiedy złapaliście ją 25 lat temu,
ilu zdążyła zabić?
Ośmiu.
Jeśli szybko nie znajdziemy tego wariata,
zrobi się z tego niezły syf.
Zbadajcie to.
WIADOMOŚCI
Witam państwa
we wtorkowych wiadomościach.
Powtórka po 25 latach.
Pod Paryżem doszło do trzeciego zabójstwa.
Podobieństwa wskazują na osławioną Modliszkę,
morderczynię z lat 90.
Jest z nami pisarz Stéphane Bourgoin, specjalizujący się
w zagadnieniach kryminalistyki.
Dzień dobry.
Kim jest Modliszka?
To pseudonim nadany przez media Jeanne Deber,
aresztowanej 25 lat temu
po okrutnym zamordowaniu
ośmiu mężczyzn -
domowych tyranów, kazirodców,
ojców, którzy porzucili rodziny.
Jej zdaniem, wszyscy oni zasługiwali na śmierć.
W swoim mniemaniu,
mordując, przywracała światu
jego naturalny porządek.
Czy to wciąż człowiek,
czy może już zwierzę?
Słuszne pytanie.
Jest kobietą,
ale swoim zachowaniem przypomina najokrutniejsze drapieżniki
ze świata zwierząt.
Teraz doczekała się naśladowcy.
Czy w takim razie
powinniśmy spodziewać się kolejnych pięciu ofiar?
W kryminologii nie ma pewników,
ale to możliwe.
Poznał pan Modliszkę?
Przez 30 lat
nigdy jej nie spotkałem.
Mimo że została schwytana,
wciąż jest zagadką.
Nawet wówczas
gazety nie opublikowały żadnego jej zdjęcia.
Gdzie teraz jest? Wiadomo, czy żyje?
Owszem.
Zdaniem władz, przebywa w więzieniu.
Skazano ją na dożywocie
bez możliwości zwolnienia warunkowego.
INSPEKTOR FERACCI
Śledczy nie znaleźli nic ciekawego,
ale wiemy, kim była ofiara.
To Stéphane Fayon.
Dwa dni temu żona zgłosiła zaginięcie.
Poinformowałaś rodzinę?
Zrobię to osobiście.
Dobrze.
Inspektorze.
Od odejścia Celliera nie mamy szefa.
Zgłosiłam się.
Zrobię, co w mojej mocy.
- Inspektorze. - Tak?
- To dla pana. - Dziękuję.
MOGĘ CI POMÓC. JEANNE
ZAKŁAD KARNY
Nigdy nikt jej nie odwiedza.
- Nie wiem nawet, co zrobiła. - Jak się sprawuje?
Bez zarzutu.
Do zeszłego miesiąca, gdy zaatakowała strażnika.
Nie przekraczaj linii.
Witaj, Jeanne.
Kopę lat.
Cześć, Dominique.
Wyglądasz na zmęczonego.
Czy to przez mojego naśladowcę?
Napisałaś, że możesz mi pomóc.
Co macie?
Nie mogę powiedzieć.
Czyli nic.
A ty?
Znasz go?
Możliwe.
Czego chcesz?
Umrę w więzieniu.
Chcę stąd wyjść na czas śledztwa.
Zorganizujcie mi dom.
Z obsługą i widokiem na morze?
Daj spokój.
Prefekt się na to nie zgodzi.
Mogę załatwić ci lepsze warunki.
Wszędzie o nim trąbią, a wy nic nie macie.
Ludzie się boją.
Jeszcze jeden warunek.
Słucham.
Będę kontaktować się z tylko jedną osobą.
Moim synem.
Modliszka ma syna?
Tak. Zatailiśmy to.
Wyjaśnij.
Jeanne Deber to tak naprawdę Jeanne Carrot.
Po aresztowaniu poprosiła o zmianę nazwiska
dla dobra dziecka.
Zgodziliśmy się
w zamian za jej zeznania.
Nie było łatwo.
Oficjalnie Carrot zginęła w katastrofie lotniczej.
Kto wiedział?
Prawie nikt.
To ściśle tajne.
Ukryliśmy to nawet przed sędzią prowadzącym.
Załóżmy, że się zgodzę...
Wiesz, co robi Damien Carrot?
Tak.
Już tu są.
Dwa SUV-y
i ciężarówka.
Pojawił się cel. Powtarzam.
Przeładowują towar.
Mają broń.
Kałasznikowy.
Zamknęli naczepę. Szykujcie się.
Wsiadają do auta.
Ruszyli.
Zaraz wchodzicie.
Teraz!
Policja! Ręce do góry!
Ręce do góry!
Pokażcie ręce.
Nie ruszać się.
Wysiadaj.
Na ziemię!
Przecież się nie ruszam!
Zostaw mnie, śmieciu.
Zabieraj łapy!
Twoja kolej.
Nic im nie mów!
Ani słowa!
To boli!
Gęba w kubeł.
W lewo.
Zaczekaj.
UWAGA, ŹLI POLICJANCI
Siadaj.
Dziękuję.
Zdejmij to ze mnie.
Co wy wyprawiacie?!
Miesiące roboty w dupę.
Nie miałem wyboru.
Jak to?
Cześć, Damien.
Nie martw się. Jeszcze ich dopadniemy.
Dziękuję. Zostaw nas.
Jak się masz?
A Lucie?
Co u niej?
Nie widziałem jej od waszego ślubu.
Domyślam się, że nie wpadłeś tu pogawędzić.
Nie powinienem mówić, ale chodzi o serię zabójstw.
To naśladowca twojej matki.
Wczoraj u niej byłem.
Na jej prośbę.
Twierdzi, że coś wie i chce współpracować.
Pod warunkiem,
że będziesz jej kontaktem.
I ty mnie o to prosisz?
Kto, jak nie ja?
Skąd wie, że jestem gliną?
Co jeszcze o mnie wie?
Równie dobrze możesz spytać,
czy grób Jezusa istnieje.
Nie wiem.
Dla mnie
matka umarła 25 lat temu.
Nie chcę jej znać.
Nie wiem, czy pójdę na ten układ.
Zastanów się.
SPRAWA JEANNE DEBER
Wiem, co czujesz.
Nie żyją trzy osoby.
Potrzebuję cię.
Dwa miesiące bez ciebie.
Już jestem.
Na jak długo?
Mam dość męża widmo.
Nie chcę żyć w strachu.
Nie wiedzieć, gdzie jesteś
ani z kim.
Nie chcę cię stracić.
Kocham cię.
Ale chcę cię więcej.
Chcę mieć z tobą dziecko.
Wspólnie je wychować.
Potrzebuję cię.
Chcesz,
żebym rzucił pracę?
Nie, ale...
mógłbyś zmienić wydział.
Może
szukają kogoś do przeprowadzania dzieci przez ulicę.
Idiota.
Osiem, dziewięć,
dziesięć, jedenaście, dwanaście,
trzynaście,
czternaście...
- Piętnaście... - Damien, kochanie.
Muszę wyjechać na bardzo długo.
Wybacz mi.
Zawsze będę przy tobie.
- Kocham cię. - Policja!
Ręce za głowę!
- Nie bój się, nic ci nie zrobią. - Ręce!
- Zawsze będę przy tobie. - Zabierz dzieciaka.
Chodź tu.
Kocham cię.
Spokojnie.
Mamo!
Wrócę do ciebie.
Nie!
Kocham cię.
Pamiętaj.
Mamo!
- W porządku? - Tak.
Co ci się śniło?
Nie pamiętam. Idę po wodę.
Ministrowie spotkali się
podczas obrad nad planem gospodarczym.
W rozmowach wzięli też udział
francusko-niemieccy partnerzy.
Lecę, jestem spóźniona.
Wieczorem wraca Ninon.
Zaproś dziadka na kolację. Na pewno chętnie przyjdzie.
- Dobrze. - Ugotujesz coś?
Tak.
- Do wieczora. - Cześć.
...żadnych nowych tropów w sprawie naśladowcy Modliszki.
Rozmawialiśmy z Marie Fayon,
żoną mężczyzny,
okaleczonego i zamordowanego w tartaku
na obrzeżach Paryża.
Policjanci wypytują o jego życie prywatne.
Chcę powiedzieć, że Stéphane był wzorowym mężem
i wspaniałym ojcem.
Plotki o nim są fałszywe.
Bardzo nam go brakuje.
Motywy mordercy
pozostają nieznane.
Ponawiamy ostrzeżenie...
Jest 4 listopada 1991.
Mówi komisarz Feracci.
Razem z Jeanne Carrot
ustalimy jej udział w ośmiu morderstwach, o które ją oskarżono.
Czy zabiłaś pana Braka,
znalezionego w lesie 24 kwietnia 1984?
Tak.
A pana Chevaliera,
znalezionego w lesie 17 listopada 1986?
Tak.
Pana Fieuzala,
znalezionego w tartaku 14 września 1987?
Tak.
A pana Laurenta,
znalezionego 17 marca 1988, utopionego
w samochodzie?
Tak.
Czy zabiłaś pana Latoura,
znalezionego w jego domu 20 kwietnia 1989?
Tak.
A pana Fontaine’a,
znalezionego 16 lutego 1990
w jego łóżku?
Tak.
Pana Lecomte’a,
znalezionego 9 października 1990 w jego domu?
Tak.
I wreszcie, czy zabiłaś pana Sansona,
znalezionego 23 stycznia 1991
w klatce?
Tak.
Masz wyrzuty sumienia?
Że oddałam społeczeństwu przysługę? Nie.
Ostatnie pytanie.
Twój mąż, ojciec Damiena, zaginął dziewięć lat temu.
Miałaś z tym coś wspólnego?
Nie.
...ostatnie pytanie.
Twój mąż, ojciec Damiena, zaginął dziewięć lat temu.
Miałaś z tym coś wspólnego?
Nie.
Mam dwa warunki.
Słucham.
Na 36. nie mogą wiedzieć o moim pokrewieństwie
ani wizytach u Modliszki.
A drugi warunek?
Lucie nie może dowiedzieć się o jej istnieniu.
Myśli, że moja matka nie żyje.
Dasz radę?
Tak.
Agent Stern.
Nadzoruję panią Deber.
Sam?
To tajna operacja.
Oficjalnie Deber próbowała się zabić.
Jest w śpiączce w szpitalu psychiatrycznym.
Dzięki temu na 36. nie będą chcieli jej przesłuchiwać.
- Dobrze. - To samo powiemy dziennikarzom.
Chodźmy.
Cześć, Damien.
Pani Deber, wolałbym
pozostać na stopie zawodowej.
Masz zdjęcia?
Dobrze.
Powiadomię was.
Chwileczkę. To wszystko?
Tak.
Do widzenia, Damien.
Pogrywa z nami. Chciała wydostać się z pierdla.
Nie wiem, co o tym sądzić.
Nie mówię, że to łatwe, ale musisz być twardy.
Inaczej nic nie powie.
Gdzie Ninon?
Jej ojciec jak zwykle się spóźnia.
Ja miałem zrobić obiad.
Ale ja byłam pierwsza.
Nie miałem czasu. Skoczyłem do Libańczyka.
Dziadek lubi.
Śpieszyłeś się?
Daj spokój, Lucie...
Dobra i zła wiadomość.
Nie mam nastroju.
Denerwuję się.
Rzucam wywiad.
Zostanę szefem zespołu w wydziale śledczym.
Jak to?
Rano dzwonił Feracci.
Wyłożyłem mu sprawę.
Powiedział, że ma dla mnie stanowisko.
A zła wiadomość?
To koniec wakacji.
Trwa ważne śledztwo. Potrzebują ludzi.
Mogłeś mi powiedzieć.
Nie szkodzi.
Będę widywać cię rano i wieczorem.
To wystarczy.
Zabiję go.
- Ostatni buziak. - Do zobaczenia.
Cześć, kochanie.
Cześć, mamo.
Zaraz przyjdę.
Jaja sobie robisz?
Nie odbierałeś, martwiłam się.
Damien!
- Jak tam? - Tak się cieszę!
Ja też, ślicznotko.
- Wróciłeś na długo? - Na zawsze.
Tak!
Tata kupił mi tablet.
- Jest świetny. - Pokaż.
Przykro mi, że musiałeś tego słuchać.
To nic.
- Witam! - Cześć, Charles.
- Chłopcze. - Dziadku.
- Jak było u taty? - Rzadko cię widuję.
- To się zmieni. - Jak to?
Zaraz opowiem.
Coś na powitanie.
Daj mu pooddychać.
Dziękuję.
Co to za śledztwo?
Sprawa w toku.
Seryjny morderca.
Ten, o którym tak głośno?
Tak.
Naśladowca Modliszki?
Właśnie.
Za powodzenie.
Dziś się z nią widziałem.
Zaoferowała policji swoją pomoc
pod warunkiem,
że będę jej kontaktem.
Zgodziłeś się?
Zawsze staraliśmy się
to ukrywać.
Nie pamiętasz, jak byłeś w szpitalu?
Miałeś ataki agresji.
Ale otrząsnąłeś się.
Ułożyłeś sobie życie z Ninon i Lucie.
Z dala od tamtego
i od niej.
Nie pozwól tego zniszczyć.
Przez nią wciąż giną ludzie.
Co z Lucie?
Okłamiesz ją?
- Czy nie to robiliśmy przez lata? - Nie.
Do tej pory twoja matka nie istniała.
Dzięki za kolację.
- Już jesteś? - Mamy dużo pracy.
Pozwolą nam z nią porozmawiać?
Jest problem.
Wpadła w śpiączkę. Próbowała się zabić.
Wiemy dlaczego?
Nie.
Słuchaj, Szofia...
Wiem, że bardzo tego chciałaś
i dajesz z siebie wszystko...
Nie mam zastrzeżeń do twojej pracy...
I choć na to zasługujesz,
nie dostaniesz posady Celliera.
Wybrali kogoś innego.
Kogo?
Tędy.
Proszę.
Achille, nasz informatyk,
komisarz Gallieni
i Bertrand, prawnik.
Poznajcie Damiena, nowego szefa zespołu.
Nie przedłużając,
trzy lata w służbach specjalnych,
dwa w kryminalnym i pięć pod przykrywką.
Wiem,
że z Cellierem
zaszliście bardzo daleko.
Szef uznał, że przyda się tu świeża krew.
Może inaczej spojrzymy na sprawę
i czegoś się nauczymy.
Pytania?
Zaczynamy?
Do pracy.
Trzy morderstwa Modliszki i naśladowcy
miały identyczny przebieg.
Pierwsze: uduszenie w kokonie z celofanu.
To Modliszka.
A to naśladowca.
Kolejne: uduszenie. Modliszka...
i naśladowca.
Trzecie, najnowsze morderstwo naśladowcy: kastracja i obcięcie głowy.
Modliszka...
i naśladowca.
Ofiary nie mają ze sobą nic wspólnego.
Pierwsza to wojskowy,
druga - wychowawca w domu dziecka,
a trzecia - sędzia.
Każdy z mężczyzn miał na szyi ślad po zastrzyku.
Morderca ich uśpił,
po czym wybudził na czas śmierci.
Jak Modliszka.
Jedyne, co się nie zgadza, to profil nowych ofiar.
Brak przemocy,
kazirodztwa czy rozwiązłości.
W przeciwieństwie do ofiar Modliszki byli porządnymi ludźmi.
Brakuje motywu.
Nie wiemy, jak powstrzymać kolejne morderstwo.
Według schematu Modliszki,
kolejna ofiara zostanie utopiona we własnym samochodzie.
Jedyne, co mamy, to zarys sylwetki.
Zdaje się, że to mężczyzna.
Zdaje się... Przepraszam na chwilę.
Halo?
Tak, Stern, słucham.
Na miejscu?
Już jedziemy.
Zawsze robisz, co ci każe?
Tylko gdy mnie przekona.
Cześć, Damien.
Co tu robimy?
Ładnie pachnie.
Krew?
Nie, synu. Drewno.
Idziemy?
Tędy.
Moja trzecia ofiara,
Alain Fieuzal,
gwałcił swoje dzieci.
Kiedy się obudził, wykastrowałam go.
Oszczędź nam szczegółów.
Błagał, żebym przestała.
Gdy się wykrwawił, odcięłam mu głowę.
Wystarczy.
Staram się pomóc.
Morderca wiernie wszystko odtworzył.
Umieścił głowę po prawej stronie ciała.
Tak jak ty.
W tamtych czasach zdjęcia prasowe publikowano w lustrzanym odbiciu.
Głowa powinna być po lewej.
Zrobił inaczej.
Musiał mieć dostęp do kartoteki.
Może to któryś z twoich współpracowników?
Przy tej sprawie
pracowała garstka osób.
Coś jeszcze?
Nie. To wszystko.
Po to ciągnęłaś nas taki kawał?
Chciałam się przejechać.
Cześć!
- Masz więcej? - W bagażniku.
Kluczyki są w stacyjce.
Dziękuję, Virginie.
Połóż na stole.
Jak było wczoraj?
Jak zwykle.
Zjedliśmy w drogiej knajpie.
Był dobry w łóżku...
Ale gdy się obudziłam, już go nie było.
- Czyli to nie ten jedyny. - Nie wiem, czy taki istnieje.
A twój wieczór?
Świetnie. Damiena przenieśli.
Będzie pracował na miejscu.
Mówiłam, że się ułoży.
Dobry jest.
Siedzimy nad tym od dwóch tygodni, a on z miejsca łapie trop.
Zastanawiam się, dlaczego wzięli tajniaka.
Bo jest dobry.
- Jakieś postępy? - Tak.
Sędzia nie żyje od trzech lat.
Profesor Muller, psychiatra, który ją przesłuchiwał,
nie widział zdjęć.
Jest teraz w Japonii.
Prokurator ma 80 lat
i mieszka w domu starców.
Twierdzi, że był tam, gdy doszło do zabójstw.
Zostaje adwokat, który prowadził sprawę, pan Lanceret.
To on.
Dzień dobry.
Dziękuję za telefon.
Co?
Kiedy?
Dziękuję.
Do Lancereta włamano się dwa lata temu.
Skradziono wszystkie akta. Również akta sprawy Modliszki.
Nie sądziłem, że komuś będą potrzebne
dwudziestopięcioletnie papiery.
Ale skoro pojawił się naśladowca...
Szafka nie była pancerna?
Nie.
Czy mógł to zrobić znajomy albo ktoś z rodziny?
Moi znajomi nie wiedzą, gdzie trzymam klucze.
Moja żona nie żyje,
a dzieci mieszkają za granicą.
Ma pan służbę?
Miałem sprzątaczkę.
Jest na emeryturze. Agnès.
Agnès Séverin.
Miała klucze do domu?
Oczywiście. Ufałem jej.
Pracowała u mnie 27 lat.
Wiedziała, gdzie są akta?
Tak. Odkurzała wszystko,
nawet wnętrza szafek.
Opowiadał jej pan o Modliszce?
Nie pamiętam,
ale była tu, gdy zacząłem pracę nad tą sprawą.
Wątpię, by miała z tym coś wspólnego.
To uczciwa kobieta.
Sprawdzimy to.
Drzwi do szafki nie były zbrojone.
Trudno wejść przez okno na piątym piętrze.
Pani miała klucze.
Nie jestem złodziejką.
Nie macie ważniejszych spraw?
Chcemy porozmawiać.
Ma pani męża?
Nie żyje.
Kto to?
Mój syn, Baptiste.
Z domu dziecka.
Byliśmy jego rodziną zastępczą.
Przywiązaliśmy się, więc go adoptowaliśmy.
- Ile ma lat? - 44.
Gdzie mieszka?
Tutaj. Rozgląda się za czymś własnym.
Jest urzędnikiem. To porządna praca.
- Gdzie jest jego pokój? - A co?
Chcecie narobić mu kłopotów? To dobry chłopak.
Więc nie ma się czego obawiać.
To zajmie chwilę.
Jest na górze.
Idźcie sami. Mam chorą nogę.
Nie naróbcie bałaganu.
To mój. Jego jest naprzeciwko.
Czyj to samochód, mamo?
- Policji. - Co?
Przeszukują twój pokój. Myślą, że ukradłam jakieś akta.
- Muszę iść. - Co?
- Zostaw mnie. - Coś ty zrobił?
- Baptiste, stój! - Z drogi!
Stój, policja!
Stój!
Dajmy znać reszcie.
Baptiste Séverin.
Matka nieznana, kilku opiekunów,
bezdzietny kawaler.
Niekarany.
Zdaniem przybranej matki i znajomych,
to sumienny, kochający chłopak.
Znaleźliście coś?
Żadnych przedmiotów osobistych. Telefon nie odpowiada.
Achille przegląda jego komputery.
Są mocno zakodowane.
Zadzwonię do prefekta. Spróbuję załatwić nakaz.
Udało mi się włamać do pierwszego komputera.
Znalazłem coś.
Mów!
Mejlował z Modliszką.
Próbował je usunąć. Odzyskałem ostatnie wiadomości.
„Zrobiłem, o co prosiłaś.
Mam nadzieję, że jesteś...
ze mnie dumna”.
Odpisała:
„Powodzenia”.
Wiedziałam, że współpracują.
Niech do mnie oddzwoni.
Sama stworzyła swojego naśladowcę.
Co?
Znaleźliśmy ich rozmowę u Séverina!
Zabił, by wyciągnąć ją z więzienia.
Ludzie giną, bo chciała mnie zobaczyć.
Napisy: Stefania Kolanowska